Kiedy słyszymy „Madagaskar”, przed oczami stają nam animowane kadry z Disneya, palmy uginające się nad turkusowym oceanem i leniwie spoglądające z gałęzi lemury.

Wizja egzotycznego raju ma jednak niewiele wspólnego z rzeczywistością, w jakiej na co dzień żyją mieszkańcy tej wyspy. Przekonała się o tym Zuzanna Derwich, która spędziła trzy tygodnie jako wolontariuszka w katolickiej misji na wschodnim wybrzeżu kraju. Jej relacja i opowieść o mieszkańcach wyspy znacznie odbiega od tego, co widzimy w turystycznych folderach.

https://magazynona.pl/ona-i-dziecko/podroze-z-dzieckiem-ucza-elastycznosci-i-pozwalaja-nabrac-dystansu-mowi-marta-ktorej-2-letni-syn-zdazyl-juz-odwiedzic-8-krajow/lljpWYQqtWmNreGMY6bM

Trzy tygodnie, które pokazały jej inny świat

uczyła na Madagaskarze

Pomysł wyjazdu na Madagaskar pojawił się trochę przez przypadek. Mama Zuzanny, która rozpoczęła studia na filologii romańskiej, natrafiła na informację o możliwości wyjazdu na misję i przesłała ją córce. Zuzanna od dawna chciała spróbować wolontariatu, ale nie mogła pozwolić sobie na kilkumiesięczną nieobecność. Trzy tygodnie okazały się idealnym rozwiązaniem.

Wraz z innymi wolontariuszkami pojechała do Toamasiny, miasta położonego na wschodnim wybrzeżu wyspy. Na miejscu prowadziły zajęcia dla dzieci. Zuzanna uczyła angielskiego, Największe wrażenie zrobiło na niej to, jak bardzo dzieci chciały się uczyć.

- One po prostu tak się chciały uczyć, że mam wrażenie, że u nas to już się nie zdarza. Dziecko siedzi w szkole i patrzy na nauczyciela jak w obrazek, bo chce chłonąć całą wiedzę, którą nauczyciel chce mu przekazać

- opowiada.

Nie znaczy to, że na lekcjach zawsze panował spokój. Dzieci, jak wszędzie, miały swoje humory. Zuzannę zaskoczyło jednak, że niektórzy uczniowie bali się innych nauczycieli, ponieważ w szkole stosowano kary fizyczne. Podczas misji dowiedziała się o sytuacji, w której dwóm chłopcom za złe zachowanie kazano klęczeć na betonie.

To był jeden z pierwszych momentów, kiedy zrozumiała, jak bardzo jej doświadczenia szkolne i codzienność dzieci na Madagaskarze różnią się.

https://magazynona.pl/ona-ma-moc/niesamowite-babskie-wyjazdy-do-portugalii-daja-moc-i-sile/ZyDWA3DwaAp95YUEWsMM

Dom z betonu był luksusem

W Toamasinie warunki życia są bardzo trudne. Nawet budynki, które z daleka wyglądają na solidne, przy bliższym poznaniu wyglądają, jakby za chwilę miały się zawalić. Domy buduje się z dostępnych materiałów: bambusa, liści bananowca i blachy falistej. Niektóre konstrukcje wzmacnia betonem, żeby lepiej znosiły cyklony, ale to raczej wyjątki.

Zuzanna dowiedziała się, że w maju przez okolicę przeszedł niszczycielski cyklon. Zniszczył między innymi kościół, a w jednym z miejsc pozostawił po sobie gruzowisko tam, gdzie wcześniej stały domy.

- Ludzie chodzili po tych gruzach i szukali czegokolwiek. Pewnie zostały tam jakieś pamiątki rodzinne, wartościowe przedmioty. Każdy próbował coś odnaleźć

- wspomina.

Wolontariuszki mieszkały w murowanym domku. Z czasem uświadomiły sobie, że pod względem warunków były uprzywilejowane. W okolicy niewiele było podobnych budynków.

Tuż obok ich domu mieszkała siedmioosobowa rodzina. Jej schronieniem był niewielki budynek z blachy falistej. Każdego ranka rodzina rozpalała ognisko, żeby ugotować ryż na śniadanie. Dym docierał do wolontariuszek przez otwory okienne, w których nie było szyb.

https://magazynona.pl/ona-ma-moc/to-byl-moj-pierwszy-raz-napisala-renata-na-sarniej-skale-poplakala-sie-ze-wzruszenia/Qf7FA9hFKJx8CKiks5TT

To jeden z obrazów, które zostały z Zuzanną po powrocie.

Na Madagskarze żyje się inaczej, niż u nas. Tu życie płynie wolniej. Na jedynej asfaltowej drodze, która jest w kiepskim stanie, czasem dochodzi do dziwnych sytuacji, które u nas są niewyobrażalne. Zuzanna opowiada o tym, jak przewrócona ciężarówka zablokowała drogę. Zamiast sprawnego działania i szybkiego rozwiązania problemu ruch stanął.

- Ja chciałam im pomóc, pokazać, jak przestawić samochody, żebyśmy mogli przejechać. Ale patrzę, a oni ryż gotują na poboczu

- mówi ze śmiechem.

Problemy z infrastrukturą to nie wszystko. Na wyspie jest duża korupcja, brakuje sprawnych rozwiązań, które ułatwiłyby mieszkańcom życie. Madagaskar to kraj ogromnych kontrastów, w którym codzienne trudności wynikają nie tylko z warunków naturalnych, ale również z problemów organizacyjnych i społecznych.

Do tego dochodzi klimat. Na wyspie nie występują cztery pory roku w takim rozumieniu, jakie znamy z Polski. W regionie, który odwiedziła Zuzanna, wyraźnie odczuwalne były przede wszystkim pora sucha i deszczowa. Nawet między stolicą Antananarywą a położoną około 350 kilometrów dalej Toamasiną warunki pogodowe potrafiły się mocno różnić.

https://magazynona.pl/ona-radzi/gdzie-pojechac-jesienia-5-pomyslow-na-weekendowe-wycieczki/MU31QGhoQvxP9B5zWLHI

Ubrana elegancko, ale mieszkała w chacie z bambusa

Jedno z doświadczeń szczególnie zapadło Zuzannie w pamięć. Podczas zajęć próbowała uczyć dzieci słownictwa związanego z domem. Narysowała budynek z osobnymi pomieszczeniami: kuchnią, sypialnią i łazienką.

- Dzieci były zdziwione, nie wiedziały, co to jest. Dla nich taki dom był czymś niewyobrażalnym. W wielu miejscach rodziny mieszkały w jednej izbie

- opowiada.

Dopiero rozmowy z miejscowymi pozwoliły Zuzannie zrozumieć, jak wygląda na Madagskarze sytuacja mieszkaniowa.

Poznała między innymi młodą kobietę, która starała się o pracę w ministerstwie. Była inteligentna, zadbana i miała ambicje zawodowe. Kiedy Zuzanna zapytała ją o mieszkanie, usłyszała, że wynajmuje pokój. Nie oznaczało to jednak mieszkania w bloku czy apartamentowcu. Jak później wyjaśnił jej miejscowy ksiądz, kobieta wynajmowała jedną z izb w chacie zbudowanej z bambusa i liści.

Na Madagaskarze nawet osoby z ambicjami i perspektywami zawodowymi mogą mierzyć się z problemami, które w Europie trudno sobie wyobrazić.

https://magazynona.pl/ona-ma-moc/marta-przejechala-101-krajow-motocyklem-jej-zycie-jest-podroza-zdjecia/E1iKeUsS7nJpj15gycsd

Wspólnota jest naważniejsza

Warunki życia w Toamasinie są bardzo trudne, ale mieszkańcy wydają się tam szczęśliwi. Żyją we wspólnocie. Potrafią cieszyć się z drobnych rzeczyt. Spędzają ze sobą dużo czasu, rozmawiają i bawia się.

Zuzanna była zachwycona tym, jak mieszkańcy miejscowości przyjęli ją i inne wolontariuszki. Podczas niedzielnych spotkań przygotowywano dla nich występy. Dzieci tańczyły, a cała społeczność gromadziła się, żeby powitać gości i okazać im wdzięczność.

To właśnie poczucie wspólnoty było dla niej jednym z najbardziej poruszających doświadczeń.

- Kiedy mówiłam, że w Polsce brakuje takiej wspólnoty, że można mieszkać w bloku i nie znać swoich sąsiadów, nie mogli tego zrozumieć

- opowiada

Ta rozmowa skłoniła ją do zastanowienia się, co właściwie oznacza dobre życie. Z jednej strony widziała skrajnie trudne warunki, brak podstawowej infrastruktury i codzienne problemy. Z drugiej - bliskość ludzi, wspólne spotkania i radość, którą potrafili okazywać wydawał się bezcenna.

Nie oznacza to, że bieda znika dzięki dobrym relacjom. Pokazuje jednak, że o życiu w innym kraju trudno opowiadać wyłącznie przez pryzmat pieniędzy i poziomu materialnego.

https://magazynona.pl/ona-ma-moc/egzotyczne-podroze-marii-pertek-i-jej-rodziny/89NeBUkzOMHetNBg5IBg

Czy po takim doświadczeniu można jeszcze pojechać na zwykłe wakacje?

Zuzanna miała okazję zobaczyć lemury w rezerwacie. To było piękne doświadczenie, ale zestawienie turystycznej części wyspy z codziennością mieszkańców wywołało w niej mieszane uczucia.

W hotelu, do którego przyjechali turyści, panował zupełnie inny standard. Było wygodnie, czysto i spokojnie. W tym samym czasie niedaleko ludzie żyli w domach bez szyb w oknach, a po przejściu cyklonu próbowali ratować to, co zostało z ich dobytku.

Zuzanna usłyszała turystów narzekających na warunki podczas wycieczki. Trudno było jej nie zestawić tych uwag z tym, co sama zobaczyła.

- Dla mnie teraz, po tym wyjeździe, byłoby nieetyczne wykupić sobie wycieczkę objazdową w komercyjnym biurze podróży

- przyznaje.

https://magazynona.pl/ona-ma-moc/to-byl-moj-pierwszy-raz-napisala-renata-na-sarniej-skale-poplakala-sie-ze-wzruszenia/Qf7FA9hFKJx8CKiks5TT

Zuzia chce pomóc dziewczynkom z Toamasiny

Po powrocie Zuzana myślała, o tym, jak może pomóc dzieczynkom, które uczyła. Bardzo przykre było dla niej, gdy widziała ogromne ubóstwo menstruacyjne.

- Dziewczynki szybko dostają tam okres. Czasem mają 9 lat. Nie mają dostępu do podpasek. Szyją je sobie same z resztek materiałów. Piorą je w wodzie, która jest często brudna

- opowiada Zuzia.

Tradycyjne środki higieniczne, jak podposki tampony są tam bardzo, bardzo drogie. Gdyby przeliczyć na złotówki, to kosztują prawie 40 zł, gdy przeciętna pensja wynosi trochę ponad 200 zł. Dziewczynek nie stać więc na "taki luksus". Zuzia chce to zmienić

Wraz z koleżankami rozpoczęła zbiórkę na zakup majtek menstruacyjnych i środków higienicznych dla dziewczynek na Madagaskarze.

O tej inicjatywie opowiemy szerzej w osobnym artykule, ale już dziś zachęcamy do wsparcie Jej zbiórki. Link znajdziecie tutaj

Madagaskar pozostał dla Zuzanny miejscem pełnym sprzeczności. Wyspą pięknej przyrody i trudnych warunków życia, dziecięcej radości i problemów, których nie da się rozwiązać jednym gestem. Po trzech tygodniach wróciła z przekonaniem, że chciałaby tam jeszcze wrócić.

Tym razem nie tylko po to, żeby pomagać, ale również po to, by wesprzeć mieszkańców w znalezieniu rozwiązań, które zostaną z nimi na dłużej

https://magazynona.pl/blog/ona-ma-glos/darmowe-tampony-i-podpaski-w-rozowych-skrzyneczkach/XBh9zxvvyKW5UpqlFdj1

Madagaskar (2)

Pojechała na Madagaskar.

Z Poznania można polecieć na egzotyczną wyspę