W Ankonie, włoskim mieście położonym nad Adriatykiem, typowe śniadanie składa się z cappuccino oraz rogalika znanego jako „la polacca”. Tamtejsi cukiernicy do dziś wypiekają ten przysmak według oryginalnej receptury, którą przekazali im stacjonujący tam w 1944 roku polscy żołnierze.
Słodki ślad Ułanów Poznańskich
Żołnierzami, dzięki którym poznański specjał trafił do Włoch, byli Ułani Poznańscy. Wchodzili oni w skład sił generała Władysława Andersa, które w 1944 roku wyzwoliły port w Ankonie oraz kilkanaście innych miast w regionie Marche.
Jak wyjaśniał znawca kuchni Maurizio Gioacchini w rozmowie z portalem lacucinaitaliana.it, na Piazza Pertini znajdował się wówczas wojskowy piec, w którym wypiekano obfite śniadania dla stacjonujących wojsk - głównie polskich żołnierzy. To właśnie ich upodobania smakowe skłoniły miejscowych piekarzy do posypania rogalika lukrem. Przez kolejne lata każdy z cukierników modyfikował przepis pod kątem własnych gustów.
Większy i bardziej treściwy niż cornetto
„La polacca” różni się od popularnego we Włoszech cornetto - zazwyczaj jest od niego znacznie większa, a jej środek wypełnia pasta migdałowa lub marcepanowa. Różnice tkwią również w samej konsystencji ciasta. Francesco Foligni, który prowadzi zabytkową cukiernię przy Via Marsala, podkreśla, że w przypadku „la polacca” ciasto jest bardziej zwarte i treściwe i w przeciwieństwie do łatwo kruszących się tradycyjnych włoskich wypieków. Z zewnątrz rogal pokrywa lekka polewa lukrowa.
Tradycyjna receptura krok po kroku
Wierność tradycyjnym metodom zachowuje m.in. cukiernia Saracinelli, która przygotowuje „Polkę” według dawnej procedury.
Ciasto na "la polaccę" powstaje z jaj, masła, cukru i naturalnych aromatów. Po wyrobieniu składa się je na trzy części, a następnie za pomocą rękawa cukierniczego wypełnia się masą migdałową.
Cały proces przygotowania tego przysmaku jest pracochłonny i zajmuje cukiernikom kilka godzin.
Komentarze (0)